Bianca

De naam Bianca komt uit het Italiaans en betekent letterlijk "wit" of "stralend". Het woord bianca is de vrouwelijke vorm van bianco, dat op zijn beurt teruggaat op het Germaanse woord blank, met de betekenis 'wit', 'helder' of 'glanzend'. De naam draagt daarmee van oorsprong een beeld van zuiverheid en licht in zich.

Bianca dook voor het eerst op als voornaam in middeleeuws Italië en werd al snel gedragen door vrouwen uit adellijke families. Een van de bekendste vroege draagsters was Bianca Maria Sforza, hertogin van Milaan in de vijftiende eeuw. Shakespeare gebruikte de naam voor personages in zowel Othello als The Taming of the Shrew, waardoor Bianca ook buiten Italië bekendheid kreeg.

Vanuit Italië verspreidde de naam zich over heel Europa. In Spaans- en Portugeestalige landen bestaat de variant Blanca, en in Duitstalige gebieden kom je Bianka tegen. In Nederland werd Bianca vooral populair in de jaren zeventig en tachtig, maar de naam heeft nooit echt een stoffig imago gekregen.

De symboliek van witheid en helderheid maakt Bianca tot een naam die geassocieerd wordt met puurheid, frisheid en elegantie. Het is een naam die internationaal moeiteloos begrepen wordt en in vrijwel elke taal mooi klinkt. Bianca heeft iets van een zilveren glans: sterk genoeg om op te vallen, zacht genoeg om verfijnd te blijven.