Blake

Blake is een naam met een fascinerende dubbele bodem. De oorsprong ligt in het Oudengels, waar twee vrijwel tegenovergestelde bijnamen in de loop der eeuwen samensmolten tot één naam. Enerzijds is er het Oudengelse blāc, dat "bleek", "licht" of "blond" betekent. Anderzijds bestaat er het woord blæc, dat juist "donker" of "zwart" aanduidt. Beide werden als bijnaam gebruikt om iemands uiterlijk te beschrijven, en uiteindelijk groeiden ze samen tot de achternaam Blake, die later ook als voornaam in gebruik raakte.

Als achternaam komt Blake al eeuwenlang voor in Engeland en Ierland. De bekendste vroege drager is wellicht de Engelse dichter en kunstenaar William Blake, die in de achttiende eeuw leefde. In de twintigste eeuw begon Blake ook als voornaam aan populariteit te winnen, vooral in de Verenigde Staten, Australië en het Verenigd Koninkrijk.

De naam heeft een krachtige, beknopte klank die meteen opvalt. Met slechts één lettergreep klinkt Blake modern en zelfverzekerd. In Nederland is de naam minder gangbaar, wat hem juist een eigen karakter geeft zonder dat hij onbekend aanvoelt.

Die twee tegengestelde betekenissen, licht én donker, geven Blake een bijzondere symbolische lading. Het is een naam die contrasten omarmt en daarmee iets eigenzinnigs uitstraalt. Voor ouders die houden van een internationale naam met een stoere, korte klank en een verrassend rijk verhaal erachter, is Blake een naam die meteen landt en lang bijblijft.