Fay

De naam Fay vindt haar oorsprong in het Oudfrans, waar het woord faie of fae 'fee' of 'tovenares' betekende. Dit woord gaat uiteindelijk terug op het Latijnse fata, dat verwant is aan fatum (lot, noodlot) en verwees naar de schikgodinnen die het lot van mensen bepaalden. In de middeleeuwse literatuur dook de term regelmatig op, denk aan Morgan le Fay uit de Arthurlegendes, de machtige tovenares die zowel helend als gevaarlijk kon zijn.

Naast deze feeachtige betekenis wordt Fay soms ook verbonden met de Engelse naam Faith, wat 'geloof' of 'vertrouwen' betekent. Deze connectie is minder etymologisch en meer praktisch: Fay werd in het Engels wel als korte vorm van Faith gebruikt. De meest gangbare en breed gedragen verklaring blijft echter die van 'fee'.

Vanaf de negentiende eeuw groeide Fay als zelfstandige meisjesnaam in de Engelstalige wereld. In Nederland werd de naam vooral vanaf de jaren negentig populairder en heeft ze inmiddels een vaste plek. De naam klinkt luchtig en helder, met die ene open lettergreep die meteen blijft hangen.

Wat Fay zo aantrekkelijk maakt, is die combinatie van eenvoud en magie: een naam die in drie letters een hele wereld van betovering oproept. Ze heeft iets lichtvoetigs, alsof ze zo uit een sprookjesbos zou kunnen stappen.