Jakob

De naam Jakob komt uit het Hebreeuws en gaat terug op Ya'aqov (יַעֲקֹב). De bekendste verklaring verbindt de naam met aqev, "hiel": "hielhouder" of "hij die de hiel vasthoudt". Het verwante werkwoord aqav betekent "op de hielen zitten" of "te slim af zijn", waardoor ook de betekenis "verdringer" ontstaat. Veel taalkundigen zien de naam daarnaast als een korte vorm van een oude Semitische naam die "moge God beschermen" betekent.

In het boek Genesis is Jakob de jongste helft van een tweeling. Bij zijn geboorte hield hij de hiel van zijn broer Esau vast, en het verhaal verklaart zijn naam daarmee. Later krijgt Jakob na een nachtelijke worsteling de naam Israël, en wordt hij de stamvader van het volk Israël. Zijn twaalf zonen staan aan het begin van de twaalf stammen.

Jakob komt ook in de Koran voor, als Ya'qub. In het Latijn werd de naam Jacobus, waaruit onder meer James in het Engels, Giacomo in het Italiaans en Jaime in het Spaans ontstonden. In het Nederlands komen zowel Jakob als Jacob voor.

Symbolisch draagt de naam iets van doorzettingsvermogen en veerkracht in zich. Jakob is in de bijbelse verhalen iemand die valt en opstaat, worstelt en groeit. Daarmee voelt deze naam als een stevige, eerlijke naam met diepe wortels en een verhaal dat je niet snel vergeet.