Jakob

De naam Jakob komt uit het Hebreeuws en gaat terug op Ya'aqov (יַעֲקֹב). De meest bekende verklaring is dat de naam is afgeleid van aqev, wat "hiel" betekent, en dan zoiets als "hielhouder" of "hij die de hiel vasthoudt" zou betekenen. Daarnaast wordt de naam ook wel verbonden met het Hebreeuwse werkwoord aqav, dat "volgen" of "bedriegen" kan betekenen, waardoor de betekenis "bedrieger" of "hij die verdringt" ontstaat. Een derde, waarschijnlijk oudere interpretatie leidt de naam af van een Semitische wortel die "beschermen" betekent: "moge God beschermen."

In het boek Genesis is Jakob de jongste helft van een tweeling. Bij zijn geboorte hield hij de hiel van zijn broer Esau vast, wat de aanleiding vormt voor de volksetymologie van zijn naam. Later in het verhaal ontvangt Jakob de naam Israël na een nachtelijke worsteling, en wordt hij de stamvader van het volk Israël. Zijn twaalf zonen gaven hun namen aan de twaalf stammen.

De naam verspreidde zich via het christendom en de islam door heel Europa en het Midden-Oosten. In het Latijn werd het Iacobus, waaruit tientallen vormen ontstonden: Jacques in het Frans, James in het Engels, Giacomo in het Italiaans, Diego in het Spaans. In het Nederlands zijn zowel Jakob als Jacob gangbaar.

Symbolisch draagt de naam iets van doorzettingsvermogen en veerkracht in zich. Jakob is in de bijbelse verhalen iemand die valt en opstaat, worstelt en groeit. Daarmee voelt deze naam als een stevige, eerlijke naam met diepe wortels en een verhaal dat je niet snel vergeet.