Moses

De naam Moses komt van het Hebreeuwse Mosheh (מֹשֶׁה) en wordt traditioneel verklaard als "uit het water getrokken". Die uitleg komt uit het verhaal in Exodus, waarin de dochter van de farao een baby vindt in een mandje tussen het riet van de Nijl en hem als zoon aanneemt. Zij geeft hem de naam en verbindt die met het Hebreeuwse werkwoord mashah, dat "trekken" betekent.

Waarschijnlijk gaat de naam zelf terug op het Egyptische mes, dat "kind" of "zoon" betekent. Dat past bij het verhaal van een jongen die aan het Egyptische hof opgroeide, maar zeker is het niet.

Moses is een van de meest eerbiedwaardige namen uit de religieuze geschiedenis. In het jodendom geldt hij als de grootste profeet: er stond in Israël geen profeet meer op zoals hij. Hij ontving op de berg Sinaï de Tien Geboden. In het christendom wordt Jezus gezien als de profeet die Mozes had aangekondigd, en in de islam is Musa een van de grote profeten, genoemd naast Noach, Abraham en Jezus. Weinig namen dragen zo'n diepe, gedeelde betekenis over religieuze grenzen heen.

In Nederland is Mozes de gebruikelijke Bijbelse vorm, maar ook de Engelse vorm Moses klinkt krachtig en herkenbaar.

Het is een naam die onmiddellijk een gevoel van leiderschap en vastberadenheid oproept, alsof er al een heel verhaal in besloten ligt nog voor je het eerste hoofdstuk hebt voorgelezen.