Rune

De naam Rune doet denken aan het Oudnoorse woord rún, dat "geheim" of "mysterie" betekent. Verwante woorden in andere Germaanse talen betekenden ook "gefluister". In de vroege Germaanse cultuur verwees het woord daarnaast naar de runentekens: het schrift dat niet alleen voor communicatie werd gebruikt, maar aanvankelijk ook een magische betekenis had. Runen werden in hout en steen gekerfd en golden als dragers van verborgen kennis.

In de Noordse mythologie zijn runen onlosmakelijk verbonden met de god Odin. In het gedicht Hávamál hangt hij negen nachten aan een winderige boom, waarna hij de runen opneemt en wijs wordt. Daarmee staan runen symbool voor wijsheid die met moeite en toewijding verworven wordt.

In het Oudnoors kwam rún ook voor in persoonsnamen, zoals de mannennaam Rúnólfr. In Nederland wordt Rune vooral aan jongens gegeven, maar ook geregeld aan meisjes. De klank is kort, helder en krachtig.

Wat deze naam zo bijzonder maakt, is die combinatie van oerkracht en mystiek. Rune draagt iets in zich van geheimzinnigheid en diepgang, zonder zwaar of ouderwets aan te voelen. Het is een naam die fluistert over verborgen wijsheid en tegelijk stevig en eigentijds klinkt.