Silven

De naam Silven is afgeleid van het Latijnse woord silva, dat "bos" of "woud" betekent. Via de Romeinse naam Silvanus, die letterlijk "man van het bos" of "bosbewoner" betekent, is Silven ontstaan als een eigentijdse, kortere variant. In de Romeinse mythologie was Silvanus de god van de bossen, velden en kuddes, een beschermfiguur die werd vereerd door boeren en herders. Hij stond symbool voor de kracht en rust van de natuur.

De langere vormen Silvan en Silvanus hebben een lange geschiedenis in Zuid-Europa, vooral in Italië, Frankrijk en de Duitstalige landen. In de vroege kerkgeschiedenis droegen meerdere heiligen de naam Silvanus, waardoor de naam zich ook buiten de Romeinse mythologie verspreidde. De korte vorm Silven is echter vooral in Nederland en Vlaanderen in gebruik geraakt als een moderne, frisse variant.

Wat de naam zo aantrekkelijk maakt, is die directe verbinding met de natuur. In een tijd waarin ouders steeds vaker zoeken naar namen met een organisch en aards gevoel, sluit Silven daar mooi op aan. De klank is zacht en toch stevig, met die heldere klinker aan het eind die de naam licht en toegankelijk maakt.

Silven voelt als een wandeling door een oud, stil bos: er zit kracht in, maar ook een vanzelfsprekende rust.