Anton

De naam Anton komt van het Latijnse Antonius, een oude Romeinse familienaam (gens Antonius) die al in de republiekse tijd veel voorkwam. De precieze betekenis is niet helemaal zeker, maar wordt vaak verbonden met het Griekse anthos, dat "bloem" betekent, of met het Etruskische woord antius. In de volksmond wordt Anton vaak uitgelegd als "de onschatbare" of "de prijzenswaardige", al is die verklaring waarschijnlijk een latere interpretatie.

De naam werd enorm populair dankzij de heilige Antonius van Egypte, een woestijnvader uit de vierde eeuw die als grondlegger van het christelijke kloosterleven wordt beschouwd. Later droeg ook Antonius van Padua bij aan de verspreiding van de naam door heel Europa. Via kruistochten en pelgrimsroutes raakte de naam diep verankerd in de Europese cultuur.

Anton is de verkorte, kernachtige vorm van Antonius en wordt in veel landen gebruikt, van Duitsland en Scandinavië tot Rusland. In Nederland heeft de naam een prettig evenwicht: hij klinkt vertrouwd en degelijk, maar nooit gedateerd. Het is een naam die niet schreeuwt om aandacht, maar stilletjes indruk maakt.

Wat Anton zo aantrekkelijk maakt, is die combinatie van stevigheid en bescheidenheid. Het is een naam die even goed past bij een kind dat door de tuin rent als bij iemand die een vergadering leidt. Een naam met ruggengraat en warmte tegelijk.