Camilla

De naam Camilla komt uit het Latijn. Een camillus (vrouwelijk camilla) was in het oude Rome een kind dat de priesters bijstond bij offers en andere riten. Het ging om jongens en meisjes uit voorname families. De naam draagt daarmee van oorsprong de betekenis "helpster bij het heilige".

De bekendste vroege draagster is Camilla uit Vergilius' Aeneis. Zij is een strijdbare koningin van de Volsci, die een ruitertroep aanvoert. Vergilius beschrijft haar als zo snel dat ze over een korenveld kon rennen zonder de tere aren te beschadigen. Haar vader Metabus noemde haar naar haar moeder Casmilla, met een kleine verandering in de naam. Dit beeld gaf de naam een extra laag van kracht en onafhankelijkheid.

Al in de oudheid werd gedacht dat het woord uit het Etruskisch kwam: de Etrusken zouden de god Mercurius Camillus hebben genoemd, als dienaar van de goden. Hard te maken is die verbinding niet.

In Nederland klinkt Camilla verfijnd en internationaal, zonder afstandelijk te worden. Wie Camilla kiest, kiest een naam die elegantie en veerkracht in zich draagt, als een echo van die snelvoetige krijgskoningin uit de oudheid.