Caspar

De naam Caspar wordt vaak teruggevoerd op een Perzisch woord voor "schatbewaarder" of "bewaker van de schatkamer". Hetzelfde leenwoord, gizbar, staat in de Hebreeuwse Bijbel in het boek Ezra, voor de schatmeester van de Perzische koning Kores. Of Caspar echt van dat woord komt, staat niet vast. Een andere uitleg ziet in de naam een verbastering van Gondophares, de naam van een koning in het oude India.

Bekend werd de naam door de christelijke traditie rond de wijzen uit het oosten, later ook de Drie Koningen genoemd. Het Mattheüsevangelie vertelt dat zij het kind Jezus goud, wierook en mirre brachten, maar noemt geen namen en geen aantal. De namen Caspar, Melchior en Balthasar duiken pas in de zesde eeuw op, onder meer op een mozaïek in Ravenna. In een oude Latijnse beschrijving van de drie is Caspar een jonge man zonder baard, die wierook brengt.

Symbolisch past de naam bij iemand die iets kostbaars bewaart, als je de uitleg 'schatbewaarder' volgt. In Nederland is Caspar een zeldzame jongensnaam.