Ciro

Ciro is de Italiaanse vorm van de oude naam Cyrus. Die gaat via het Latijn en het Griekse Kyros terug op het Oudperzische Kuruš. Wat de naam precies betekent, is niet zeker. Hij wordt wel uitgelegd als 'troon'; een andere uitleg is 'die de vijand in een woordstrijd vernedert'. Griekse schrijvers uit de oudheid verbonden de naam met het Perzische woord voor 'zon', maar die uitleg geldt als onjuist. Ook met het Griekse kyrios ('heer') heeft de naam niets te maken: Kyros komt uit het Perzisch.

De beroemdste drager van de oorspronkelijke naam was Cyrus de Grote, de stichter van het Perzische Rijk in de zesde eeuw voor Christus. Hij komt ook voor in de Bijbel: in het boek Ezra laat hij de Joden naar Jeruzalem trekken om de tempel te herbouwen. In Italiaanse bijbels heet hij Ciro.

In Italië is de naam vooral rond Napels geliefd. Daar wordt de heilige Ciro van Alexandrië vereerd, een arts die later kluizenaar werd en de marteldood stierf tijdens de christenvervolging onder keizer Diocletianus. Zijn relieken liggen in de kerk Gesù Nuovo in Napels, en in de omgeving, vooral in Portici, dragen veel mensen zijn naam.

In Nederland is Ciro een korte naam van twee lettergrepen die nog weinig wordt gegeven.