Cornelis

De naam Cornelis komt van het Latijnse Cornelius, de naam van een van de oudste en aanzienlijkste Romeinse patriciërsfamilies: de gens Cornelia. De meest gangbare verklaring is dat de naam teruggaat op het Latijnse woord cornu, dat "hoorn" betekent. De betekenis wordt daarom vaak omschreven als "de gehoornde" of "hoorndrager", wat in de Romeinse wereld symbool stond voor kracht, macht en overvloed.

In het Nieuwe Testament speelt een Cornelius een opvallende rol. In Handelingen 10 wordt beschreven hoe de centurio Cornelius uit Caesarea een visioen ontvangt en vervolgens door de apostel Petrus wordt gedoopt. Hij geldt als de eerste niet-Joodse bekeerling, wat hem een bijzondere plek geeft in de vroegchristelijke traditie.

De naam Cornelis is de typisch Nederlandse vorm van Cornelius en werd vanaf de twaalfde eeuw populair in Vlaanderen. In de vijftiende en zestiende eeuw verspreidde de naam zich naar het noorden van Nederland, waar hij eeuwenlang buitengewoon geliefd was. In de Gouden Eeuw droegen talloze schilders, kooplieden en bestuurders deze naam.

Cornelis draagt een gevoel van degelijkheid en diepgang met zich mee. Het is een naam die doet denken aan stevig Hollands erfgoed, aan schilderijen met donkere achtergronden en brede kragen. Tegelijk is er een hernieuwde waardering voor dit soort stoere, voluit klinkende namen. Een naam als Cornelis heeft niets te bewijzen: hij klinkt als iemand op wie je kunt bouwen.