Diana

De naam Diana komt uit het Latijn en wordt afgeleid van het woord diviana of dius, wat 'goddelijk' of 'hemels' betekent. Sommige taalkundigen leggen ook een verband met het Latijnse dies, wat 'dag' of 'licht' betekent. Beide verklaringen wijzen in dezelfde richting: iets stralends, iets dat boven het aardse uitstijgt.

In de Romeinse mythologie was Diana de godin van de jacht, de maan, de natuur en de beschermster van wilde dieren. Zij werd vereerd als een onafhankelijke en krachtige godin die vrijheid en zuiverheid belichaamde. Haar Griekse tegenhanger is Artemis. De cultus rond Diana was wijdverspreid in het oude Rome, met als beroemdste heiligdom de tempel bij het meer van Nemi.

Door de eeuwen heen bleef Diana als naam geliefd, juist door die combinatie van kracht en gratie. In de Renaissance dook de naam weer op in kunst en literatuur, en in de twintigste eeuw werd hij wereldberoemd dankzij Diana Spencer, Prinses van Wales.

De naam draagt een mooie dubbelheid in zich: enerzijds het zachte maanlicht, anderzijds de onverschrokken jachtgodin. Diana klinkt in vrijwel elke taal herkenbaar en elegant, zonder ooit haar karakter te verliezen. Het is een naam die meteen een beeld oproept van iemand die met stille vastberadenheid haar eigen pad kiest.