Esther

De naam Esther heeft een fascinerende, gelaagde oorsprong die zowel naar het Perzische als het Hebreeuwse taalgebied wijst. De meest gangbare verklaring leidt de naam af van het Oudperzische stāra, dat "ster" betekent en verwant is aan het Babylonische woord Ishtar, de naam van de godin van liefde en vruchtbaarheid. Daarnaast wordt Esther ook wel verbonden met het Hebreeuwse werkwoord hester, dat "verbergen" betekent. Beide verklaringen bestaan al eeuwenlang naast elkaar en vullen elkaar prachtig aan.

In het Bijbelboek Esther draagt de hoofdpersoon oorspronkelijk de Hebreeuwse naam Hadassa (mirte), maar krijgt zij de naam Esther wanneer zij aan het Perzische hof komt. Als koningin weet zij met moed en slimheid haar volk te redden van vervolging door de hoveling Haman. Dit verhaal vormt de basis van het Joodse Poerimfeest, dat tot op de dag van vandaag wordt gevierd.

De naam verspreidde zich via de Bijbelse traditie door heel Europa en werd bijzonder populair in protestantse kringen vanaf de zestiende eeuw. In Nederland is Esther al generaties lang een vertrouwde en geliefde naam.

Symbolisch draagt Esther een bijzondere dubbelheid in zich: de helderheid van een ster aan de ene kant, en de kracht van het verborgene aan de andere. Het is een naam die schoonheid, moed en innerlijke sterkte samenbrengt.

Esther voelt in Nederland als een naam die nooit uit de mode raakt, maar ook nooit als modegevoelig wordt ervaren. Het is een naam met ruggengraat en glans tegelijk, voor een meisje dat haar eigen licht draagt.