Fae

De naam Fae vindt haar oorsprong in het Middelengelse woord fay en het Oudfranse fae, die allebei verwijzen naar een fee of magisch wezen. Het woord gaat uiteindelijk terug op het Latijnse fata, dat 'lot' of 'noodlot' betekent en verwant is aan de Romeinse schikgodinnen (de Fatae). Daarmee draagt de naam een mooie dubbele laag: zowel 'fee' als 'lotsbestemming'.

In de Europese folklore en literatuur speelden feeën al eeuwenlang een belangrijke rol, van de fées in middeleeuwse Franse ridderromans tot de sprookjes van Grimm en Andersen. De naam Fae ademt die wereld van verwondering en verbeelding.

Hoewel de naam soms wordt verbonden met Faith (geloof), is dat etymologisch een andere lijn. De klankovereenkomst maakt de associatie begrijpelijk, maar de kern van Fae ligt echt bij het feeënrijk.

In Nederland is Fae een vrij recente naam die past bij de trend van korte, klankrijke meisjesnamen. Ze klinkt licht en open, bijna als een zuchtje wind. De naam wordt ook wel geschreven als Fay of Faye, maar de schrijfwijze Fae heeft iets eigenzinnigs en minimalistisch.

Wie kiest voor Fae, kiest voor een naam die sprankelt van verbeeldingskracht, een naam die doet denken aan het zachte licht tussen de bomen in een oud bos.