Lente

De naam Lente komt rechtstreeks van het Nederlandse woord voor het gelijknamige seizoen. In het Middelnederlands bestond het woord al, onder meer als lente en lenten, en het is verwant aan het Duitse Lenz en het Oudengelse lencten. Het woord wordt in verband gebracht met lang: de lente is de tijd waarin de dagen weer langer worden en het licht terugkeert. Soms wordt het gezien als een samenstelling met een oud woord voor "dag", maar die uitleg staat niet vast. Het blijft een prachtig beeld dat diep verweven is met de natuur.

Lente hoort bij de natuurnamen: namen die direct iets uit de natuur oproepen, zoals Bloem of Iris. In de cijfers vanaf 2017 wordt de naam elk jaar gekozen.

De symboliek van Lente is bijzonder rijk. Het seizoen staat voor nieuw begin, groei, bloei en de terugkeer van warmte na de winter. Wie een kind Lente noemt, geeft het als het ware een naam die doordrenkt is van hoop en licht. Het roept beelden op van krokussen die door de grond breken, eerste zonnestralen en frisse ochtenddauw.

In het dagelijks gebruik klinkt Lente zacht en helder, met die korte, open klanken die de naam meteen toegankelijk maken. Het is een naam die je uitspreekt en waarbij je bijna vanzelf moet glimlachen, alsof je de warmte van een voorjaarsdag op je gezicht voelt.