Simeon

De naam Simeon komt uit het Hebreeuws, van Shim'on (שִׁמְעוֹן). In de Bijbel wordt de naam verbonden met het werkwoord shama, "horen": de naam wordt daarom meestal uitgelegd als "God heeft gehoord". Het is een naam die van oudsher verbonden is met het gevoel dat een gebed is verhoord.

In het Oude Testament is Simeon de tweede zoon van Jakob en Lea. Bij zijn geboorte zegt Lea in het boek Genesis dat de Heer gehoord heeft dat zij achtergesteld werd, en dat Hij haar daarom ook deze zoon gegeven heeft. De naam draagt dus vanaf het begin de lading van troost en erkenning. In het Nieuwe Testament verschijnt een andere Simeon: een vrome man in Jeruzalem die het kind Jezus in de tempel herkent als de beloofde Messias. Zijn lofzang, het Nunc dimittis, wordt in kerken nog altijd gezongen en gebeden.

De naam bleef in veel talen herkenbaar, van het Griekse Symeon tot het Slavische Simeon. In Bulgarije droegen twee tsaren de naam. In het Nieuwe Testament wordt ook de apostel Simon Petrus een keer Simeon genoemd: Simon is een verwante vorm. In het Nederlands klinkt Simeon zeldzamer dan Simon, en juist die volle vorm geeft de naam iets plechtigs.

Symbolisch staat Simeon voor aandachtig luisteren en het vertrouwen dat je stem gehoord wordt. Het is een naam die warmte uitstraalt zonder luidruchtig te zijn. Voor ouders die houden van een bijbelse naam met klank en verhaal, draagt Simeon zowel zachtheid als kracht in zich.