Amanda

Amanda komt rechtstreeks uit het Latijn en is afgeleid van het gerundivum amandus/amanda, wat letterlijk betekent "zij die bemind moet worden" of "beminnenswaardig". De wortel ligt in het Latijnse werkwoord amare, dat simpelweg "beminnen" of "liefhebben" betekent. Het is een naam die als het ware een wens in zich draagt: moge dit kind geliefd zijn.

De naam dook voor het eerst op in de Engelse literatuur van de zeventiende eeuw. Toneelschrijvers als William Congreve en Colley Cibber gebruikten Amanda als naam voor hun vrouwelijke personages, waarschijnlijk juist vanwege die mooie betekenis. Vanaf dat moment groeide de naam gestaag in populariteit, eerst in Engeland en later in heel Europa en de Amerikas.

In de twintigste eeuw beleefde Amanda een enorme piek, vooral in de jaren zeventig en tachtig. In landen als Zweden, de VS, Brazilië en Nederland was het een veelgekozen meisjesnaam. De naam voelt daardoor vertrouwd en internationaal herkenbaar.

Wat Amanda zo bijzonder maakt, is die ingebakken warmte. Het is geen naam die stoer of afstandelijk klinkt, maar juist zacht en open. De klank is melodieus, met drie gelijkmatige lettergrepen die soepel over de tong rollen.

Voor ouders die een naam zoeken die liefde uitstraalt zonder zoetsappig te worden, is Amanda een prachtige keuze. De naam draagt eeuwen literatuurgeschiedenis met zich mee en klinkt tegelijkertijd fris genoeg om een kind van nu te begeleiden.