Linde

De naam Linde heeft diepe Germaanse wortels en is nauw verbonden met de linde, ofwel de lindeboom. Ze wordt ook gezien als een zelfstandige korte vorm van langere Germaanse namen die eindigen op -linde, zoals Sieglinde, Gerlinde of Rosalinde. Wat de naamstam lind in die namen precies betekende, staat niet vast: de gangbare verklaringen zijn "schild van lindehout" en "slang", opgevat als "kenner van geheimen", zonder dat een van beide de voorkeur heeft.

Sommige taalkundigen zoeken de betekenis juist in het Oudgermaanse woord voor "zacht, mild", al is dat verband onder naamkundigen omstreden. Vast staat wel dat lindehout licht en veerkrachtig was en veel werd gebruikt om schilden van te maken. Zo klinken zachtheid en bescherming allebei in deze naam door, ook al blijft de precieze herkomst open.

In de Germaanse cultuur had de lindeboom een bijzondere status. Dorpslindes stonden vaak op het centrale plein, waar recht werd gesproken en feesten werden gehouden. De boom symboliseerde gemeenschap, trouw en geborgenheid. In de Noordwest-Europese folklore werd de linde ook geassocieerd met liefde en vrouwelijkheid.

In Nederland is Linde een vertrouwde naam die nooit echt uit beeld is geraakt, maar ook nooit massaal is gegeven. Ze klinkt natuurlijk, rustig en onopgesmukt. Er zit iets in van buiten zijn, van wortels en groei. Een naam die doet denken aan de schaduw van een oude boom op een warme zomerdag.