Linus

De naam Linus komt uit het Oudgrieks en is afgeleid van het woord linos, dat "vlas" of "linnen" betekent. Tegelijkertijd wordt de naam ook verbonden met ailinon, een oud Grieks klaaglied of treurzang. Die dubbele oorsprong geeft de naam meteen iets bijzonders: hij draagt zowel zachtheid als diepte in zich.

In de Griekse mythologie was Linus een uitzonderlijk begaafd muzikant, zoon van de god Apollo en de muze Calliope (of in sommige versies Urania). Hij zou zelfs Heracles muziekles hebben gegeven. Zijn tragische dood inspireerde het ailinon, een klaaglied dat in de oudheid werd gezongen bij oogstfeesten en rouwceremonieën. Zo werd zijn naam synoniem met zowel schoonheid als vergankelijkheid.

In de vroegchristelijke traditie was Linus de eerste opvolger van de apostel Petrus als bisschop van Rome, wat hem tot de tweede paus maakt. Dit gaf de naam ook een plek binnen de kerkgeschiedenis.

In Scandinavië, vooral in Zweden, is Linus al decennia een geliefde naam. In Nederland klinkt hij vertrouwd maar niet alledaags. Het is een naam die rustig en warm aanvoelt, met een vleugje muzikaliteit. Wie Linus hoort, denkt aan iemand die zachtmoedig is maar met een eigen, rijke binnenwereld. Een naam die klinkt als een melodie die je bijblijft.