Magnus

De naam Magnus komt rechtstreeks uit het Latijn, waar magnus 'groot', 'machtig' of 'belangrijk' betekent. In het oude Rome was het vooral een eretitel en bijnaam: de veldheer Pompeius werd door Sulla als Magnus begroet en tekende later als Pompeius Magnus. Ook Alexander de Grote heet in het Latijn Alexander Magnus.

Dat Magnus een koningsnaam werd, gaat in de overlevering terug op Karel de Grote (Carolus Magnus). Toen de zwakke pasgeboren zoon van de Noorse koning Olaf de Heilige snel gedoopt moest worden, gaf de dichter Sigvat hem de naam Magnus, naar Karel de Grote, die hij de beste man ter wereld vond. De koning sliep en hoorde het pas achteraf. Die jongen werd later koning Magnus de Goede, in de elfde eeuw koning van Noorwegen en Denemarken. Na hem droegen meer Noorse en Zweedse koningen de naam.

De naam draagt daardoor een sterke associatie met leiderschap en grootsheid, niet in opschepperige zin, maar als iets dat kracht en waardigheid uitstraalt. In Nederland is Magnus een zeldzame keuze: sinds 2017 krijgen jaarlijks tussen de 14 en 27 jongens deze naam.

Wat Magnus bijzonder maakt, is die combinatie van geschiedenis en klank: de naam klinkt stevig en vol. Het is een naam die zonder opsmuk laat voelen dat er iets groots achter schuilgaat.