Lucius

De naam Lucius komt uit het Latijn en is afgeleid van het woord lux, dat "licht" betekent. Het was een van de weinige vaste Romeinse voornamen (praenomina) en werd in officiële teksten meestal afgekort tot L. Romeinse schrijvers verklaarden de naam al zelf: hij werd gegeven aan kinderen die bij het eerste daglicht werden geboren.

In het Nieuwe Testament komt de naam tweemaal voor: Lucius van Cyrene wordt in het boek Handelingen genoemd als profeet en leraar in Antiochië, en in de brief aan de Romeinen groet een Lucius als verwant van Paulus. Daarmee heeft de naam een plek in zowel de Romeinse als de vroegchristelijke geschiedenis.

Ook de filosoof Seneca, de dictator Sulla en drie pausen droegen de naam. In het Italiaans en het Spaans heet Lucius Lucio, zoals Lucius van Cyrene in de bijbels in die talen.

Symbolisch draagt Lucius een diepe lichtmetafoor: helderheid, inzicht en een zekere warmte. Het is een naam die eruditie en kracht uitstraalt zonder zwaar aan te voelen. In Nederland klinkt Lucius als een zeldzame maar herkenbare keuze, een naam die meteen opvalt door zijn Romeinse allure en tegelijk verrassend zacht klinkt dankzij die vloeiende klanken.