Annabelle

Annabelle is een prachtige samenstelling van twee namen met elk hun eigen verhaal. Het eerste deel, Anna, stamt af van het Hebreeuwse Channah, dat "genade" of "gunst" betekent. Het tweede deel wordt vaak verbonden met het Franse belle, dat simpelweg "mooi" betekent. Samen krijg je dus zoiets als "genadige schoonheid" of "lieflijke gunst".

Er is ook een andere verklaring die de naam verbindt met het Latijnse Amabilis, wat "beminnelijk" of "lief" betekent. Vanuit die lijn zou Annabelle dus eerder "de beminnelijke" betekenen. Beide verklaringen worden breed geaccepteerd en lopen in de praktijk door elkaar heen, wat de naam juist zo'n rijke betekenislaag geeft.

In de bijbelse traditie is Hanna een vrouw van diep geloof die na lang bidden een zoon krijgt, de profeet Samuel. De naam Anna werd vervolgens enorm populair in heel Europa, mede door de christelijke verering van Sint-Anna, de moeder van Maria.

Annabelle dook vooral in de negentiende eeuw op als romantische uitbreiding van Anna, met name in Engelstalige en Franstalige gebieden. De Amerikaanse dichter Edgar Allan Poe vereeuwigde een vergelijkbare klank in zijn beroemde gedicht Annabel Lee uit 1849.

In Nederland voelt Annabelle als een naam met allure en warmte tegelijk. Ze klinkt zacht genoeg om bij een klein meisje te passen, maar draagt genoeg gewicht om ook op volwassen leeftijd indruk te maken. Het is een naam die fluistert in plaats van schreeuwt, en juist daarin haar kracht vindt.