Esmé

Esmé is afgeleid van het Oudfranse werkwoord esmer, dat "liefhebben", "schatten" of "hoogachten" betekent. Dit werkwoord gaat terug op het Latijnse aestimare, waaruit ook het Nederlandse woord "estimeren" voortkomt. De kern van de naam draait dus om waardering en genegenheid: iemand die geliefd is, die gekoesterd wordt.

Oorspronkelijk was Esmé een jongensnaam, die in de zestiende eeuw bekendheid kreeg door Esmé Stuart, een Frans-Schotse edelman die een vertrouweling was van de Schotse koning James VI. Via deze route kwam de naam in het Engelstalige gebied terecht. In de eeuwen die volgden, verschoof het gebruik geleidelijk richting een meisjesnaam, mede door de verfransende uitstraling van het accent aigu.

De naam wordt op verschillende manieren gespeld: met één accent (Esmé), met twee (Esmée, de vrouwelijke Franse vorm) of helemaal zonder (Esme). Al deze varianten verwijzen naar dezelfde oorsprong. In Nederland is Esmé een naam die al tientallen jaren gestaag wordt gegeven, zonder ooit heel massaal te zijn geweest.

Wat Esmé zo aansprekend maakt, is de combinatie van klank en betekenis. De naam klinkt zacht en verfijnd, bijna als een fluistering, en draagt tegelijkertijd een diepe boodschap: jij bent de geliefde, de gewaardeerde. Het is een naam die elegant klinkt zonder afstandelijk te worden, een naam die warmte uitstraalt in elke lettergreep.