Milou

Milou is een naam die in de twintigste eeuw in Frankrijk is ontstaan als liefkozende samentrekking van Marie en Louise. Van Marie erft ze de betekenis mara, wat 'bitter' betekent, of mirjam, dat ook wel wordt verbonden met 'zee' of 'druppel van de zee'. Van Louise komt het Oudfrankische hlud ('beroemd') en wig ('strijd'), samen: 'beroemde strijder'. Die twee betekenislagen geven Milou een verrassend rijke achtergrond voor zo'n korte, luchtige naam.

In Frankrijk werd Milou aanvankelijk vooral als koosnaam gebruikt, vergelijkbaar met hoe wij in Nederland Mien of Marietje zouden zeggen. Pas in de tweede helft van de twintigste eeuw groeide ze uit tot zelfstandige voornaam. Voor veel mensen roept de naam ook meteen het hondje van Kuifje op: Milou, de trouwe fox terrier uit de strips van Hergé. Die associatie gaf de naam een speelse, avontuurlijke bijklank.

In Nederland werd Milou vanaf de jaren tachtig steeds populairder en bereikte ze haar hoogtepunt rond de eeuwwisseling. De naam klinkt zacht en melodieus, met die open oe-klank aan het eind die haar iets warms en toegankelijks geeft.

Symbolisch draagt Milou dus twee uitersten in zich: de zachtheid van Marie en de kracht van Louise. Het is een naam die licht klinkt maar verrassend veel diepte heeft, als een zomerbries die sterker is dan je denkt.