Faber

Faber is een naam met diepe wortels in het Latijn, waar het woord faber letterlijk 'smid', 'maker' of 'vakman' betekent. Het verwees oorspronkelijk naar iemand die met zijn handen werkte, of dat nu in metaal, hout of steen was. De kern van het woord draagt iets krachtigs in zich: het gaat over scheppen, bouwen en vormgeven.

Als achternaam is Faber al eeuwenlang wijdverspreid, vooral in Friesland en andere delen van Noord-Nederland. Tijdens de Napoleontische tijd, toen Nederlanders verplicht een achternaam moesten kiezen, kozen veel smeden en ambachtslieden voor Faber. Het Latijnse woord gaf hun beroep een zekere status mee. Als voornaam is Faber veel zeldzamer, wat de naam juist een bijzonder en eigenzinnig karakter geeft.

De naam roept een prachtig Latijns spreekwoord op: faber est suae quisque fortunae, oftewel 'iedereen is de smid van zijn eigen geluk'. Die gedachte geeft de naam een extra betekenislaag van zelfredzaamheid en daadkracht.

Cultureel gezien kent men de naam ook van de Zwitsers-Duitse schrijver Max Frisch en zijn roman Homo Faber, waarin de titel precies die betekenis van 'de makende mens' draagt. In Nederland is Faber als voornaam een opvallende keuze die direct kracht en vakmanschap uitstraalt.

Het is een naam die voelt als een stevig handdruk: kort, eerlijk en vol karakter.