Marcus

Marcus is een naam met diepe wortels in de Romeinse oudheid. De naam komt van het Latijnse Marcus, dat vrijwel zeker is verbonden met Mars, de Romeinse god van de oorlog. De betekenis wordt daarom vaak uitgelegd als "gewijd aan Mars" of "de strijdbare". Sommige taalkundigen leggen ook een link met het Latijnse woord mas (mannelijk), waardoor de naam ook wordt verbonden met mannelijkheid en kracht.

In het Nieuwe Testament komt de naam voor als die van Johannes Marcus, een vroege christen die meereisde met de apostel Paulus. Hij wordt door de kerktraditie beschouwd als de schrijver van het oudste evangelie. Daarmee kreeg de naam naast zijn Romeinse stoerheid ook een belangrijke christelijke lading.

Marcus was al in het oude Rome enorm populair als praenomen (voornaam). Beroemde dragers zijn onder meer de filosoof-keizer Marcus Aurelius en de redenaar Marcus Tullius Cicero. In de eeuwen daarna verspreidde de naam zich over heel Europa, mede dankzij de verering van de evangelist Marcus, die de beschermheilige van Venetië werd.

Symbolisch draagt Marcus een dubbele kracht: enerzijds de vastberadenheid en moed van de krijger, anderzijds de wijsheid en het doorzettingsvermogen van de schrijver en denker. Het is een naam die zelfvertrouwen en karakter uitstraalt.

In Nederland is Marcus altijd aanwezig geweest zonder ooit modegevoelig te worden. Het is het soort naam dat op een sollicitatiebrief net zo goed klinkt als op een voetbalveld, een naam die overal ter wereld moeiteloos wordt herkend en uitgesproken.