Karel

Karel komt van het Oudgermaanse woord karal of karl, dat oorspronkelijk gewoon "man" of "kerel" betekende. In de vroege middeleeuwen verwees het woord specifiek naar een vrije man, iemand die geen horige was, maar ook niet van adel. Het Nederlandse woord "kerel" stamt rechtstreeks van dezelfde wortel af.

Hoewel de naam begon als een bescheiden aanduiding, kreeg hij enorm veel gewicht door Karel de Grote (Carolus Magnus), de Frankische koning en latere keizer die rond 800 een groot deel van Europa onder zijn bewind had. Zijn naam werd zo synoniem met koningschap dat het woord král in meerdere Slavische talen tot op de dag van vandaag "koning" betekent.

De naam heeft diepe wortels in de Lage Landen en was eeuwenlang populair onder vorsten, van Karel V tot de Belgische koningen Karel I en Karel II. In andere talen leeft de naam voort als Charles (Engels en Frans), Carlos (Spaans), Carlo (Italiaans) en Karl (Duits en Scandinavisch).

Karel draagt een bijzondere symboliek: het is een naam die begon bij het gewone volk en uitgroeide tot een koningsnaam. Die combinatie van nuchterheid en kracht maakt Karel tot een naam met karakter en ruggengraat.

In Nederland klinkt Karel misschien als een naam van een eerdere generatie, maar juist die stevige, onversierde klank geeft hem een eerlijke warmte die niet snel veroudert. Het is een naam die je met beide voeten op de grond zet.