Mirre

De naam Mirre komt van het Hebreeuwse woord mor (מור), dat verwijst naar de kostbare, aromatische hars die al duizenden jaren wordt gewonnen uit bomen van het geslacht Commiphora. De letterlijke betekenis is simpelweg "mirre", een geurige, bitterzoete hars die in de oudheid enorm waardevol was.

In de Bijbel speelt mirre een bijzondere rol. Het wordt genoemd als een van de drie geschenken die de wijzen meebrachten voor het pasgeboren kindje Jezus, naast goud en wierook. In het Hooglied komt mirre terug als symbool van liefde en verlangen. Ook werd het gebruikt bij zalving en als onderdeel van heilig reukwerk. Het woord draagt daardoor een laag van heiligheid, kostbaarheid en intimiteit met zich mee.

Als persoonsnaam is Mirre vooral in Nederland en Vlaanderen in gebruik geraakt, waar de klank als zacht en eigentijds wordt ervaren. De naam wordt soms ook in verband gebracht met Miranda ("bewonderenswaardig"), maar etymologisch is de link met de hars het meest gangbaar en aannemelijk.

Mirre heeft iets mysterieus en warm tegelijk. Het is een naam die niet schreeuwt maar fluistert, die doet denken aan avondlicht, warme geuren en iets kostbaars dat je dichtbij houdt. Voor wie op zoek is naar een korte, klankrijke naam met diepe wortels, is Mirre een naam die je niet snel vergeet.