Margaretha

Margaretha stamt af van het Griekse woord margaritēs (μαργαρίτης), dat letterlijk "parel" betekent. Dit Griekse woord heeft op zijn beurt waarschijnlijk wortels in het Oud-Perzische margārīta, wat eveneens naar een parel verwees. De naam draagt daarmee al eeuwenlang de symboliek van iets zeldzaams en kostbaars in zich.

Hoewel Margaretha geen bijbelse naam is, werd ze enorm populair door de christelijke heiligenverering. De Heilige Margaretha van Antiochië, een vroegchristelijke martelares uit de derde eeuw, werd een van de meest vereerde heiligen in middeleeuws Europa. Zij was een van de veertien noodhelpers en gold als beschermheilige van zwangere vrouwen. Later droeg ook Margaretha van Schotland bij aan de verspreiding van de naam.

In heel Europa vond de naam haar weg in talloze vormen: van Margaret in het Engels tot Marguerite in het Frans, Greta in het Duits en Margarita in het Spaans. In Nederland was Margaretha eeuwenlang een veelgebruikte naam, vooral in aristocratische en burgerlijke kringen.

De parel als symbool staat voor zuiverheid, wijsheid en innerlijke schoonheid. Het is een beeld dat niet schreeuwt om aandacht, maar stilletjes straalt. Margaretha voelt daarmee als een naam met een vanzelfsprekende waardigheid, een naam die hoort bij iemand die je niet vergeet.